_{ماه من غصه چرا؟}

_{آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز}

_{مثل آن روز نخست گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد.}

_{یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان}

_{نه شکست و نه گرفت!}

_{بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید.}

_{و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید}

_{زیر پاهامان ریخت.}

_{تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست!}

_{ماه من غصه چرا؟!}

_{تو مرا داری و من هر شب و روز}

_{آرزویم همه خوشبختی توست!}

_{ماه من! غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید}

_{یا دل شیشه ایت از لب پنجره ی عشق زمین خورد و شکست}

_{با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن}

_{و بگو با دل خود که}

_{خدا هست... خدا هست...!}

_{او همانی ست که در تارترین لحطه ی شب راه نورانی امید نشانم می داد...}

_{او همانی ست که هر لحظه دلش می خواهد}

_{همه زندگی ام غرق شادی باشد...}

_{ماه من!}

_{غصه اگر هست بگو تا باشد!}

_{معنی خوشبختی بودن اندوه است...!}

_{این همه غصه و غم این همه شادی و شور}

_{چه بخواهی و چه نه ! میوه یک باغند}

_{همه را با هم و با عشق بچین...}

_{ولی از یاد مبر}

_{پشت هر کوه بلند سبزه زاریست پر از یاد خدا...!}

_{و در آن باز کسی می خواند}

_{که خدا هست ...خدا هست...}

_{و چرا غصه چرا......!!؟؟}

این عکس رو من و ممد خیلی دوست داریم.

اگه دقت کنید خیلی حرفا توش هست که ادم میتونه ازش درس بگیره.

سلام ماه تیسای مهربونم و البته سلام به همه دوستای گل مازنی ام..
ماتی جونم قربون اون دلت برم که مثل گنجشک میمونه
ناراحت نباش
حرفاتو قبول دارم ولی اینی که میگی مطمئنم اون روزا بر نمیگرده رو نه
قبول ندارم
چون اگه بچه ها بخوان
واقعا بخوان
میتونن مثل قبل باشند
اره راست میگی
قبلنا اینجا یه پاتوقی بود واسه اینکه دلمون شاد بشه
ولی حالا سوت وکور شده
یادمه داداش ارش
قبلا که واسم مشکلی پیش اومده بود و نمیتونستم بیام نت
تو نظر برام گفته بود
وقتتو یه جوری تنظیم کن که بتونی بیای به دوستات سر بزنی
دیگه یه سر زدن کوچیک به دوستات که وقتی نمیگیره
نمیدونم چی بگم
ولی انگار حالا باید همین جمله اشو هم به خودش هم به خودم هم به همه بگم
که یاد دوستان بودن زیاد وقتی نمیگیره
قشنگی دوستی به خاطر پیشش بودن نیست
به خاطر به یادش بودنه
میدونم که منم کوتاهی کردم
میدونم الان هرچی بگم
میشه توجیه
پس هیچی نمیگم
ولی من واسه همه دوستای خوبم ارزوی موفقیت میکنم
چون میدونم همشون یه جورایی درگیر مشکلات و مسائل زندگیشون هستند
پس دعا میکنم هرچه زودتر زودتر این مسائل و مشکلات حل بشه
و دوباره بتونیم روزای خوب باهم بودنو تجربه کنیم.و مثل قبلنا شاد باشیم و بتونیم بقیه رو هم شاد کنیم.
فکر کنم این شعری که تو وب خودم زدم بیشتر مناسب اینجاست
واسه همین دوباره اینجا اپش کردم..ببخشید دیگه.

برو شونيشت ، شه دله مه ور هاده

برو شونيشت ، دل غم ره سر هاده

شه دل غم ره په بئير تا صِواحي

نَفته کول ِ جا اون وَر تر هاده

ديگه دل ، سنگ بهيه ، نرم نوونه

ديگه هيچکي ، شه جِم ، همدم نوونه

اگر اينجور که مِن ويمبه دَشونه !

اَمه شونيشت ِ جِم ، اُو گرم نَوونه !

 سلام دوستای گل مازندرانی

میدونم که اومدم سلام کردم و هیچ کی هم نیست که

جواب سلام منو بده...چرا هستند کسایی که میان سر میزنن

ولی خوب من که نمیشناسمشون...نمیخوام از کسی گله ای

کنم که چرا دیگه نمیان اینجا چون حتی به وبلاگ خودشون هم

وقت نمیکنن سر بزنن...شاید هم وقت داشته باشن ولی خوب

دلشون نمیخواد که باشن و حضور داشته باشن...

آرش عزیزم...داداش سعید مهربون و بامرامم...سودی نازنینم...

عاطفه گلم....آیدای نازم...داداش امیر حسین عزیز...

نرگس گلم...

میدونم که دیگه وقت ندارین بیاین ولی اینو بدونین که همیشه

بیادتون هستم و اون روزهایی که اینجا پاتوقی بود برای اینکه

دلمون شاد بشه رو هم هیچ وقت فراموش نمیکنم...و مطمئنم

که اون روزها دیگه برنمیگرده چون بچه ها دیگه مثل قبل نیستن..

بانوی بهاری مهربونم...عاطفه عشقم...احسان عزیز...و بقیه دوستان

هم هستند...برای تک تک شما دوستای گلم آرزوی بهترین ها رو

دارم...امیدوارم که در تمام مراحل زندگیتون موفق باشید و سربلند

این پست رو هم همین جوری گذاشتم...

دوست دار شما  

                                  ماه تیسا